• Fysiotherapie Corine Cuijpers

    Beklim je eigen berg
    lees meer

Uitgangspunt Gezondheidscentrum Bemelen en Fysiotherapie Corine Cuijpers

Het uitgangspunt van zowel Gezondheidscentrum Bemelen als Fysiotherapie Corine Cuijpers is de individuele zorgbehoefte van mensen met lichamelijke klachten al dan niet in combinatie met mentale problemen. Daarbij behandelen wij alle patiënten die ons centrum bezoeken met het grootst mogelijke respect.

Onze visie op lichamelijke klachten en bewegen (1)

Je bezoekt onze website omdat je zoekt naar oplossingen voor je fysieke/mentale vraagstukken. Wees van harte welkom.
Voorop staat, dat we iedereen benaderen met het grootst mogelijke respect.

Hoe wil je aangesproken worden, mijnheer, mevrouw, met voornaam, met achternaam? Wij passen ons aan. Het gaat erom dat je je bij ons veilig voelt, in warme benadering en behandeling. Wil je lezen in de u-vorm, kijk dan naar Onze visie op lichamelijke klachten en bewegen (2).

Waarschijnlijk heb je niet meer zoveel vertrouwen in wat je wel nog kunt, maar denk je vooral in wat je niet meer kunt. Maar dat is maar de vraag. Is het echt waar dat je niet meer kunt dan je nu denkt? Onze overtuiging is, dat mensen met minder bewegingsmogelijkheden vaak (veel) meer kunnen dan ze zelf denken. Dus ook jij. Misschien heb je het vertrouwen in jezelf verloren en heb je je erbij neergelegd. Of hebben artsen je verteld dat je “ er maar mee moet leren leven”. Wij geloven daar niet in.

Ons team heeft een behandelingsvisie vanuit verschillende invalshoeken: fysieke training, psychologische/mentale begeleiding, met als doel je te motiveren om aan je eigen situatie te werken, en je leven weer zoveel mogelijk in eigen hand te nemen. Daarover willen we met je in gesprek gaan, er in dialoog met jou aan werken en je actief bij het behandelingsproces betrekken. Het enige wat we van je vragen, is eigen verantwoordelijkheid te dragen en je niet afhankelijk op te stellen van: jullie moeten me beter maken.

Dat kunnen we niet.

Wat we wel kunnen, is je helpen een andere visie te geven op je eigen situatie waarbij je, met acceptatie van wat is, kunt gaan zien dat er meer mogelijkheden dan onmogelijkheden kunnen zijn.

Accepteren is iets anders dan overgave

Het is onmiskenbaar zo dat je - bijvoorbeeld na een operatieve ingreep of simpelweg als je ouder wordt - problemen kunt krijgen met bewegen. Je hebt het gevoel dat er iets van je afgenomen wordt en daar kun je erg verdrietig om zijn.

Je wilt het niet meemaken, het niet accepteren. Maar eigenlijk is accepteren de enige mogelijkheid die je hebt. Maar dat betekent niet dat je zomaar moet overgeven aan beperkingen. Accepteren is iets anders dan overgave. Bij overgave ga je stil in een hoekje bij de pakken neerzitten en word je steeds verdrietiger over de beperkingen die alleen maar toe lijken te nemen.

Bij accepteren ga je kijken welke mogelijkheden er wel (nog) zijn en ga je leren die te gebruiken.

Het team van Fysiotherapie Corine Cuijpers is er om je daarbij te helpen.

Anekdote

Als kind, toen je leerde lopen, ben je heel vaak gevallen. Je kon nog niet praten. Je zei niet: help me op. Nee, je stond op en even later viel je weer en je stond weer op. En weer, en weer en weer. Soms werd je inderdaad geholpen, maar je moest het zelf doen. Zonder enig frustratiegevoel: het was nu eenmaal zo. En niemand kon voor je lopen. En het moment kwam, dat je liep. Je maakte er geen probleem van, je deed gewoon. Soms deed vallen pijn, maar dan werd je getroost. Kusje of pleistertje en alles was weer goed.

Nu ben je ouder, of heb je door andere oorzaken – blessures, of herstel na een operatieve ingreep - (tijdelijk) minder bewegingsmogelijkheden en doet hetzelfde zich weer voor. Met het verschil dat je het nu als een probleem ziet, wat het ook is. Je hebt pijn, je bent onzeker geworden, je bent bang om te vallen of hebt door pijn misschien de neiging om bewegen te vermijden. Je hebt pijn, je bent onzeker geworden, je bent bang om te vallen en je hebt misschien de neiging om bewegen te vermijden. Of omdat het pijn doet of omdat je bang bent om te vallen of omdat…

Kortom, je hebt je eigen redeneringen en de neiging om je lot in andermans handen te leggen. Niet alleen de neiging, je doet het ook. Je geeft je eigen verantwoordelijkheid weg, waar je als kind niet over nadacht.

Er is nog een verschil met het kind, en dat verschil bestaat uit twee woorden: “al” en “nog”. Een kort verhaaltje daarover. Het kleinkind zegt trots: “Kijk oma, ik kan AL zelf mijn veters strikken”. En oma kijkt vertederd naar het kind en geeft een compliment. Oma, met een beperkter bewegingspatroon, kan op haar beurt zeggen: “Ik kan NOG zelf mijn veters strikken”.

Dezelfde handeling, maar met een andere gevoelsbeleving. Kan er niet in beide een beetje trots zitten?

Onze visie op lichamelijke klachten en bewegen (2)

U bezoekt onze website omdat u zoekt naar oplossingen voor uw fysieke/mentale vraagstukken. Wees van harte welkom.

Voorop staat, dat we iedereen benaderen met het grootst mogelijke respect.

Hoe wilt u aangesproken worden, mijnheer, mevrouw, met voornaam, met achternaam? Laat het ons weten. Wij passen ons aan. Het gaat erom dat u zich bij ons veilig voelt, in warme benadering en behandeling. Wilt u lezen in de jij-vorm, kijk dan naar Onze visie op lichamelijke klachten en bewegen (1).

Waarschijnlijk heeft u  niet meer zoveel vertrouwen in wat u wel nog kunt, maar denkt u vooral in wat u niet meer kunt. Maar dat is maar de vraag. Is het echt waar dat u niet meer kunt dan u nu denkt? Onze overtuiging is, dat mensen met minder bewegingsmogelijkheden vaak (veel) meer kunnen dan ze zelf denken. Dus ook u. Misschien ben u het vertrouwen in uzelf verloren en heeft u zich erbij neergelegd. Of hebben artsen u verteld dat u “ er maar mee moet leren leven”. Wij geloven daar niet in.

Ons team heeft een behandelingsvisie vanuit verschillende invalshoeken: fysieke training, psychologische/mentale begeleiding, u motiveren om aan uw eigen situatie te werken, uw leven weer zoveel mogelijk in eigen hand te nemen. Daarover willen we met u in gesprek gaan, er in dialoog met u aan werken en u actief bij het behandelingsproces betrekken. Het enige wat we van u vragen, is eigen verantwoordelijkheid te dragen en u niet afhankelijk op te stellen van: jullie moeten me beter maken.

Dat kunnen we niet.

Wat we wel kunnen, is u helpen een andere visie te geven op uw eigen situatie waarbij u, met acceptatie van wat is, meer mogelijkheden dan onmogelijkheden kunt gaan zien.

Accepteren is iets anders dan overgave

Het is onmiskenbaar zo dat u - bijvoorbeeld na een operatieve ingreep of simpelweg als u ouder wordt - problemen kunt krijgen met bewegen. U heeft het gevoel dat u iets afgenomen wordt en daar kunt u erg verdrietig om zijn. U wilt het niet meemaken, het niet accepteren. Eigenlijk is accepteren de enige mogelijkheid die u heeft. Maar dat betekent niet dat u zich zomaar moet overgeven aan beperkingen. Accepteren is iets anders dan overgave. Bij overgave gaat u stil in een hoekje bij de pakken neerzitten en wordt u steeds verdrietiger over de beperkingen die alleen maar toe lijken te nemen.

Bij accepteren gaat u kijken welke mogelijkheden er wel(nog) zijn en gaat u leren die te gebruiken.

Het team van Fysiotherapie Corine Cuijpers is er om u daarbij te helpen.

Anekdote

Als kind, toen u leerde lopen, bent u heel vaak gevallen. U kon nog niet praten. U zei niet: help me op. Soms werd u inderdaad geholpen, maar u moest het zelf leren. Nee, u stond op en even later viel u weer en je stond weer op. En weer, en weer en weer. Zonder enig frustratiegevoel: het was nu eenmaal zo. En niemand kon voor u lopen. En het moment kwam, dat u liep. U maakte er geen probleem van, u deed gewoon. Soms deed vallen pijn, maar dan werd u getroost. Kusje of pleistertje en alles was weer goed.

Nu bent u ouder, of heeft u door andere oorzaken – blessures, of herstel na een operatieve ingreep - (tijdelijk) minder bewegingsmogelijkheden en doet hetzelfde zich weer voor. U heeft pijn, u bent onzeker geworden, u bent bang om te vallen en u heeft misschien de neiging om bewegen te vermijden. Of omdat het pijn doet of omdat u bang bent om te vallen of omdat…

Kortom, u heeft uw eigen redeneringen en de neiging om uw lot in andermans handen te leggen. Niet alleen de neiging, u doet het ook. U geeft uw eigen verantwoordelijkheid weg, waar u als kind niet over nadacht.

Er is nog een verschil met het kind, en dat verschil bestaat uit twee woorden: “al” en “nog”.

Een kort verhaaltje daarover. Het kleinkind zegt trots: “Kijk oma, ik kan AL zelf mijn veters strikken”.  En oma kijkt vertederd naar het kind en geeft een compliment. Oma, met een beperkter bewegingspatroon, kan op haar beurt zeggen: “Ik kan NOG zelf mijn veters strikken”.

Dezelfde handeling, maar met een andere gevoelsbeleving. Kan er niet in beide een beetje trots zitten?